ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮਨੁੱਖ ਕੁਦਰਤੀ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਅਤੇ ਸੁੱਕੀਆਂ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਲਈ ਕੁਦਰਤੀ ਹਵਾਦਾਰੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੇ ਆਦੀ ਰਹੇ ਹਨ, ਕੁਦਰਤੀ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀਮਤ ਹੈ ਅਤੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਘੱਟ ਉਤਪਾਦਕਤਾ ਹੈ। ਉਤਪਾਦਨ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹਨਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨਕਲੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਅਤੇ ਮਕੈਨੀਕਲ ਹਵਾਦਾਰੀ ਡੀਹਿਊਮੀਡੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਆਧੁਨਿਕ ਡ੍ਰਾਇਅਰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਰੁਕ-ਰੁਕ ਕੇ, ਸਥਿਰ-ਬੈੱਡ ਡ੍ਰਾਇਅਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਮੱਧ-19ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ, ਸੁਰੰਗ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨੇ ਰੁਕ-ਰੁਕ ਕੇ ਨਿਰੰਤਰ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲਤਾ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕੀਤੀ। ਰੋਟਰੀ ਡਰੱਮ ਡਰਾਇਰ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਣਾਂ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੁਕਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਤੇ ਤੀਬਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਉਦਯੋਗਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਸ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰੰਤਰ-ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ ਡ੍ਰਾਇਅਰ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਟੈਕਸਟਾਈਲ ਅਤੇ ਪੇਪਰ ਉਦਯੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰੱਮ ਡਰਾਇਰ।
20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਡੇਅਰੀ ਉਤਪਾਦਨ ਵਿੱਚ ਸਪਰੇਅ ਡਰਾਇਰ ਵਰਤੇ ਜਾਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਜੋ ਤਰਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਸੁਕਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੰਦ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਸਨ। 1940 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਤਰਲੀਕਰਨ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਉੱਚ-ਤੀਬਰਤਾ, ਉੱਚ-ਉਤਪਾਦਕਤਾ ਤਰਲ ਬਿਸਤਰੇ ਅਤੇ ਏਅਰਫਲੋ ਡਰਾਇਰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ। ਫ੍ਰੀਜ਼-ਸਬਲਿਮੇਸ਼ਨ, ਰੇਡੀਏਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਡਾਈਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕ ਡਰਾਇਰ ਨੇ ਖਾਸ ਲੋੜਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਨਵੇਂ ਸਾਧਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਦੂਰ-ਇਨਫਰਾਰੈੱਡ ਅਤੇ ਮਾਈਕ੍ਰੋਵੇਵ ਡਰਾਇਰ 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
